Het onderzoek geeft een nieuw inzicht in de verhoudingen tussen de hersenfuncties, emoties en waarneming, en kan wetenschappers helpen om beter de hersenfuncties van bejaarden of mensen met een depressie en mentale stoornissen te begrijpen. De resultaten kunnen ook belangrijk zijn voor herstellende amfetamineverslaafden waarvan de frontale kwabben dikwijls beschadigd zijn en bijgevolg hun kansen om clean te blijven overschatten.

Bij het onderzoek van Beer kregen 20 vrijwilligers vragen voorgeschoteld over hoe zij kijken naar hun positief geachte trekken zoals bescheidenheid, tact, betrouwbaarheid en maturiteit en 'negatieve' trekken zoals materialisme, onbetrouwbaarheid, kortzichtigheid en wanordelijkheid. Tijdens het beantwoorden van de vragen werden de hersenen van de vrijwilligers onderworpen aan een MRI-scan.

Uit de scans bleek dat de vrijwilligers die zichzelf als zeer positief opstelden hun orbitofrontale cortex (onderdeel van de prefrontale cortex, dat zich net achter de oogkassen bevindt) minder gebruikten. Dat gebied van de hersenen wordt meestal geassocieerd met het oplossen van problemen, redeneren, besluitvorming en planning. Sommige van de personen die een accuraat beeld van zichzelf konden voorleggen hadden vier keer meer hersenactiviteit in de frontale kwabben dan de meest extreme 'roze bril'-drager.

In de studie van Beer kreeg nog een andere groep vrijwilligers dezelfde vragen voorgeschoteld. De vrijwilligers aan wie gevraagd werd om zo snel mogelijk te antwoorden zagen zichzelf in een veel positiever daglicht dan diegenen die alle tijd om te antwoorden kregen. Beer zegt dat de vrijwilligers die snel moesten antwoorden waarschijnlijk een onrealistisch positief zelfbeeld toonden omdat hun hersenen minder aangesproken werden.

Beer denkt dat, net zoals bij visuele waarnemingen, het 'sociale beoordelingssysteem' gemaakt is om ons een snelle 'goed genoeg'-perceptie van onszelf te geven wat betreft bekwaamheid. Kwabbiliteit dus.