naar home van Grenswetenschap
naar home van Grenswetenschap
naar home van Grenswetenschap
naar home van Grenswetenschap

Nieuwe Grenswetenschap-account maken Userprofiel maken »    
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
 
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
 
wetenschap  grenswetenschap onverklaarbaar bizar nieuws, ufo mysterie
 
 
Grenswetenschap via RSS en XML
 
Google op Grenswetenschap Grenswetenschap:
 



 
 

De opkomst en ondergang van kennis (deel 1)

Download dit artikel  Voor 1,3€ dit artikel in PDF downloaden.
Dit artikel zelf gebruiken op uw site?     
  Groot lettertype gebruiken Openbarende wetenschap
Artikelindex Leesbalk gebruiken

Iedereen die in het verleden wel eens de weg is kwijtgeraakt kent het probleem: als je niet zeker weet waar je vandaan komt is het lastig inschatten waar je heen gaat. Zo ook met onze westerse beschaving. We hebben een verkeerde notie van ons verleden en daar wringt in onze westerse cultuur de schoen. We zijn verdwaald in de tijd en hebben geen idee waar we heen gaan.

Fred Flintstone wist alles ook alOnze historie kent behoorlijk wat hiaten en onduidelijkheden. Historici hebben in de loop van de eeuwen een soort krampachtige consensus bereikt waarin de ontwikkeling van de mens keurig lineair verloopt. U weet wel, van aap naar mens, van jager/verzamelaar naar agrariër en van agrariër tot handelaar. De grootste sprongen zouden we als mens pas na de laatste ijstijd hebben gemaakt en die eindigde ongeveer 10.000 jaar geleden. De mens, geholpen door een aangenamer klimaat, kon zich van een soort onderontwikkelde Fred Flintstone opwerken tot de verlichte Cup-a-Soup mens van vandaag.

Onze historie begint voor de meeste mensen grofweg op het moment dat onze voorouders hun ervaringen en verhalen op schrift vastlegden. Men neemt aan dat ongeveer 6.500 jaar geleden daarvoor het definitieve startsein gegeven werd door de Soemeriërs, een vooruitstrevend volkje dat in het huidige Irak de fundamenten legde voor onze moderne beschaving. De tijd voor de Soemeriërs noemen we voor het gemak prehistorie. Volgens de klassieke leer liepen er in deze periode onderontwikkelde lieden rond die volgens sommige wetenschappers (1) als kleuters het grootste deel van hun tijd hallucineerden.

Het is verbazingwekkend hoeveel mensen (sommige wetenschappers incluis) vrede hebben met dit beeld en, wat erger is, er vaak nog in geloven ook. In dit stuk zal ik u in een sneltreinvaart aan de hand van bewijzen en aanwijzingen tonen dat er van het schoolse beeld over onze ontwikkeling niets klopt. Buiten dat het natuurlijk gewoon leuk is om de betweters van de gevestigde orde te confronteren met anomaliën en tegenstrijdige geluiden (2), kunnen we door het verleden beter te begrijpen meer over onszelf en onze toekomst te weet komen. Wij vormen nu het einde van een zeer lange reeks voorgangers. Duizenden jaren van verbluffende kennis en ervaringen liggen achter ons en, zoals we verderop in dit en de volgende stukken zullen zien, getuigt het van hoogmoed en kan het bovendien als toppunt van verwaandheid beschouwd worden deze schatten aan informatie af te doen als primitief of nutteloos.

Een oude kalender die naar 2012 wijstDaarmee raken we het tweede doel. Een belangrijk deel van de oude kennis bevat boodschappen voor toekomstige generaties. Behalve praktische tips, geven de ouden ons ook waarschuwingen voor de toekomst (3). Deze waarschuwingen hebben niets te maken met de duistere profetieën van vage medicijnmannen, maar alles met het cyclische wereldbeeld en de verbluffende kennis die men ooit eens bezat. Volgens veel ouden is de tijd een spiraal waarbij we op gezette tijden te maken krijgen met voorspoed of ellende. De Maya’s uit Zuid Amerika hebben dat het best gevat in hun verbazingwekkende kalender (4) die het toekomstige jaar 2012 aanwijst als jaar van de ‘grote omslag’. Daarover meer in de volgende delen.

Ik ga uit van de stelling dat er ooit eens, ver voor de laatste ijstijd, een technologisch hoog ontwikkelde beschaving heeft bestaan. Door rampen, oorlogen en vernietiging zijn veel bewijzen van die mysterieuze beschaving verloren gegaan. Veel bewijzen, maar lang niet allemaal, want ondanks al dan niet moedwillige vernielingen kunnen we tegenwoordig genoeg puzzelstukjes naast elkaar leggen die het bestaan van een dergelijke hoogwaardige beschaving onderstreept.

 

Verloren, vergeten, verkapte en vernietigde kennis

Kennis heeft een houdbaarheidsdatum. Wat gisteren waar was kan vandaag een leugen zijn om morgen weer in ere te worden hersteld. Neem bijvoorbeeld de Britse wetenschapper James Pringle en een groot deel van zijn collega’s. Pringle en de zijnen meenden in 1759 zeker te weten dat meteorieten onmogelijk stenen uit het heelal konden zijn. Het zou nog zeker vijftig jaar duren voordat het tegendeel (weer) bewezen werd.
Natuurlijk wisten we lang voor 1759 al dat meteorieten stenen uit de ruimte waren. Iulius (Julius) Obsequens, de Romeinse scribent, maakte een eeuw voor Chr. al duidelijke aantekeningen van meteorieten die omschreven werden als stenen die uit de hemel vallen. Pikant detail daarbij is dat hij ook heel goed een onderscheid maakte tussen meteorieten en andere ombekende hemelse objecten. Daarmee was hij in feite de eerste die zonder franje gedetailleerd over UFO's schreef. Maar dat terzijde.

Het zijn voornamelijk machthebbers die uit ideologische of persoonlijke motieven moeite hebben met kennis. Omwille van een eigen doctrine werden (en worden) bepaalde soorten informatie moedwillig vernietigd. In China probeert men in deze moderne tijden met man en macht het volk de ongebreidelde toegang tot het Internet te ontzeggen. Ptolemaios I. SoterEn in de recente historie zagen we Hitler opdracht geven om alle boeken te verbranden waarvan hij dacht dat het zijn doctrine kon ondermijnen. Wat verder terug in de tijd kennen we de oekaze van Julius Caesar. Hij was hoofdelijk verantwoordelijk voor de brand in de bibliotheek van Alexandrië, waar Ptolemaios I. Soter meer dan 700.000 werken had verzameld, boekrollen waarin, naar verluidt, de gehele wetenschap en de overleveringen van de toenmalige wereld beschreven stonden. Een groot deel van deze kennis ging verloren, de rest werd heimelijk meegesmokkeld of verstopt.

keizer TheodosiusMaar ook die restjes bleken een doorn in het oog, ditmaal van de vroege Christenen, en in 391 n.Chr. werden op bevel van keizer Theodosius alle 'heidense' tempels en bibliotheken in het Romeinse rijk gesloten. De fanatieke aartsbisschop Theophilus van Alexandrië gaf maar al te graag gehoor aan deze opdracht en zweepte de volksmassa's zo op dat ze het Moeseion en andere tempelgebouwen met de meeste boeken die nog over waren compleet verwoestten.

Uiteindelijk was het in 641 dat, dankzij ‘Moslim-terreur’, ja toen ook al actueel, de definitieve nekslag aan de zielige restjes van de collectie van Alexandrië werd gegeven. Kalief Omar zou tegen zijn Mohammedaanse legerofficieren geantwoord hebben toen zij hem vroegen wat met de restanten van de bibliotheek te doen: “Als daarin staat wat ook in de Koran staat dan is het nutteloos en kunnen jullie het verbranden. Als er iets in staat wat niet in de Koran beschreven is, moet het vernietigd worden, omdat het schadelijk en goddeloos is”.
De laatste restanten van de bibliotheek en daarmee de oude geschriften werden in de as gelegd.

Om u enig idee van de omvang van het oude kenniscentrum in Alexandrië te geven, het volgende: Toen een archeologisch Pools-Egyptisch team in 2004 in het Brucheion, een stadsdeel van het antieke Alexandrië waar de bibliotheek gevestigd was, opgravingen deed werden er 15 ruimtes blootgelegd waar zo'n 5000(!) studenten plaats konden nemen. Dat zijn aantallen waar moderne universiteiten of scholengemeenschappen jaloers op kunnen zijn.

keizer Diocletianus van RomeIn China vonden eveneens boekverbrandingen plaats. In 240 v. Chr. besloot keizer Tsin Che-hoang, in al zijn wijsheid, over te gaan tot de vernietiging van alle boeken over geschiedenis, astronomie en filosofie die in zijn keizerrijk te vinden waren.  Selectieve vernietiging komen we ook tegen bij de keizer Diocletianus van Rome. Hij gaf in het jaar 296 opdracht tot vernietiging van alle boeken die de formules voor het bereiden van goud bevatten. En dat allemaal onder het voorwendsel dat het veranderen van de samenstelling van metalen zou kunnen leiden tot het kopen van complete keizerrijken.

Maar ook uit de Bijbel blijkt dat rigoureuze vormen van informatievernietiging niet ongewoon was. In het Nieuwe testament (Handelingen der Apostelen) kunnen we lezen hoe Paulus in Epheze alle boeken die ‘vreemde dingen’ bevatten bijeen liet brengen om ze vervolgens in het openbaar te verbranden.

Jacques Weis, auteur van La Cosmogonie D'Urantia, 1967, wijst op een gebeurtenis hoe onwetende Ierse monniken omstreeks 1.100 na Chr. meer dan 10.000 oude runenhandschriften verbrandden die, op berkenschors gekrast, de volledige overlevering én de annalen van het Keltische ras zouden hebben bevat.

Soms wist een boek aan de fanatieke vuurdans te onstpringen. Het zogenaamde Papyrus X is zo’n boek. Het stamt uit de 4e eeuw na Chr. en is geschreven in het Grieks. Er worden diverse recepten voor echt en kunstmatig goud (alchemie), als ook voor het maken van purperverf in behandeld. Daarnaast bevat het geschrift nog een aantal notities over een goede materiaalkeuze.
Het oorspronkelijke Papyrus X is in Egypte gevonden, waarschijnlijk in één van de graven in Thebe. Het is één van de vroegste, bewaard gebleven geschriften op chemisch en technisch gebied in de hele wereld. Traditie was dat de Egyptenaren al hun papyri in de tempel-bibliotheken bewaarden. Veel hiervan is verloren gegaan ten gevolge van een grote boekverbranding in 296 na Chr. die door de Romeinse keizer Diocletianus werd aangewakkerd.

De verboden stad...

... was de plaats van waaruit de Chinese keizers van de Ming- en de Qing-dynastie hun rijk bestuurden. De Verboden Stad staat symbool voor de orde die in de kosmos bestaat. Dit zie je terug in de hele bouw van de stad. (bron)

Nog een voorbeeld van onderdrukking en uitbanning van kennis vinden we in China. Onder toezicht van de eerste Ming keizer Zhu Di voer in 1421 een geweldige Chinese vloot uit onder aanvoering van admiraal Zheng He. China was toen een ondernemend en vooruitstrevend land en keizer Zhu Di, de eerste in de Ming dynastie, was een man met visie en grote plannen. Zhu Di liet, naar men nu aanneemt, niet alleen de Verboden Stad bouwen, maar verplaatste ook de hoofdstad Nanjing naar Beijing. Ook wordt hij als verantwoordelijke gezien voor het (opnieuw) uitgraven van een groot kanaal met een lengte van 1800 km naar de kust. En werd er onder zijn bewind 1400 kilometer toegevoegd aan de Grote Muur die toen al ongeveer 5000 kilometer langs was.
Met schepen tot wel vier keer zo groot als de schepen waar Columbus in 1492 op voer en de opdracht om de macht van China uit te dragen naar andere landen in de wereld, vertrok Zheng He. Tijdens zijn reis sloeg het noodlot in China toe. Vermoedelijk brak er brand uit in de Verboden Stad, sommigen zeggen dat het door een blikseminslag kwam. Hoe dan ook, de Verboden Stad werd verwoest en men zag het als een straf van de Goden en keizer Zhu Di werd daar persoonlijk verantwoordelijk voor gehouden. Opvolgers van Zhu Di begonnen in rap tempo en op rigoureuze wijze het land te hervormen. Eén van hen liet zelfs een brede strook langs de kust ontvolken, het reizen over zee werd onmogelijk gemaakt, scheepswerven werden vernietigd, bouwvoorschriften, archieven, alles wat maar herinnerde aan het zeevarende verleden werd vernietigd.

Toen de vloot van Zheng He in oktober 1423 weer in China aankwam, was het land compleet veranderd, niets van wat men onderweg had gevonden en genoteerd, mocht bewaard worden... Zheng He eindigde zijn glorieuze loopbaan als een onbeduidende havenmeester van Nanjing.

Manipulatie van kennis

Net zoals nu waren er vroeger ook lieden die er geen moeite mee hadden bepaalde soorten kennis naar hun eigen hand te zetten. Tegenwoordig zouden we spreken van des-informatie. Het moedwillig verspreiden van ‘aangepaste’ kennis omwille van het eigen gewin is niet nieuw. Ter illustratie hiervan toon ik u de strapatsen van bisschop Clemens (5) tijdens het samenstellen van de bijbel.
Een van de redenen waarom Jezus’ huwelijkse staat niet wordt vermeld in het Nieuwe testament is dat het bewijs hiervoor opzettelijk door de Kerk werd verwijderd.
Dit werd nog maar kort geleden onthuld toen een manuscript van de Oecumenische Patriarch van Constantinopel werd ontdekt in een klooster bij Mar Saba, ten oosten van Jeruzalem.
Het document werd gevonden door Morton Smith, professor klassieke geschiedenis verbonden aan de Universiteit van Columbia (USA). Het citaat hieronder is afkomstig uit een publicatie die hij schreef naar aanleiding hiervan. Het gaat om een transcriptie van een brief van bisschop Clemens van Alexandrië (ca.150-215) aan zijn collega Theodorus in verband met delen van de evangelie van Marcus. In de brief gaf Clemens opdracht om een deel van de oorspronkelijke inhoud van Marcus verborgen te houden, omdat dit niet in overeenstemming was met de kerkbepalingen. De brief luidde als volgt:
“Ook al beweren ze iets waars, toch kunnen zij die de Waarheid liefhebben het niet met hen eens zijn. Want niet alle ware dingen zijn de Waarheid; evenmin zou die waarheid die naar menselijke opvatting waar lijkt, verkozen moeten worden boven de echte Waarheid dit in overeenstemming met het geloof.”

Synoptisch...

... is afkomstig uit het Grieks. Het betekent letterlijk "samen (ge-)zien". Het gaat om een overzichtelijke weergave van de inhoud van een film of een boek.

Dikwijls wordt de term synopsis gebruikt als het gaat om de evangeliën van Mattheüs, Marcus en Lucas in het Nieuwe Testament van de bijbel. Legt men deze drie naast elkaar, dan valt ("in een oogopslag") op dat ze overeenkomstige gedeeltes hebben. Daarom worden deze drie evangeliën wel synoptische evangeliën genoemd en de schrijvers ervan de synoptici. De overeenkomsten tussen deze boeken hebben tot een ontstaanstheorie van de boeken geleid, die omschreven wordt als het synoptisch probleem. (bron)

Het evangelie van Marcus was het evangelie dat het eerst werd gepubliceerd. Het vormde letterlijk de basis voor de andere synoptische evangeliën van Matteüs en Lucas.
De brief van bisschop Clemens eindigt met een officiële instructie om bepaalde oorspronkelijke teksten van Marcus geheim te houden:
“Men moet nooit voor hen wijken; noch mag men, als ze hun falsificaties op tafel leggen, toegeven dat het geheime evangelie door Marcus is geschreven – maar men moet onder ede ontkennen. Want niet al wat waar is, kan worden verteld aan alle mensen.”

Uit het geheime evangelie van Marcus zou verder ook blijken dat Jezus voor zijn wederopstanding niet in lichamelijke zin dood was. Wat natuurlijk indruist tegen de leer van de Kerk, die stelt dat de opwekking een bovennatuurlijk wonder was.

Wie denkt dat kerkelijke onderdrukking van bepaalde kennis louter tot het verleden behoort komt bedrogen uit. Ook tegenwoordig kunnen de kerkvorsten het niet laten om hun visie door te drukken. De beroemde natuurkundige Stephen Hawking vertelde onlangs nog in een interview hoe wijlen paus Johannes hem ooit eens op het hart drukte om vooral niet het allereerste ontstaan van het universum te bestuderen. Immers, zo zei de paus, was dat allereerste begin het werk van god.

Het zijn zeker niet alleen de religieuze leiders die kennis willen onderdrukken of het liefst schrappen. Ook de wetenschap zelf kan er wat van op een wijze een Inquisitie waardig.

Een voorbeeld: toen Dr. Lee in 1950 een formatie uit de ijstijd op een plek die Sheguiandah wordt genoemd, op het eiland Manitoulin in het Great Lake gebied te Canada, stenen werktuigen vond van naar schatting 70.000 jaar oud, waren de rapen gaar. Ten tijde van deze ontdekking werkte hij samen met het National Museum in Canada.
Er werd een onafhankelijke geoloog bijgehaald die de vindplaats inspecteerde en de datering van Lee bevestigde. Ondanks deze bevestiging werd dr. Lee ontslagen, wilde men zijn rapport niet publiceren en kon hij jarenlang geen andere baan in zijn vakgebied vinden. De stenen werktuigen werden door het museum in beslag genomen en ergens opgeslagen waar hij er geen controle meer over had (2).

Een wat milder voorbeeld: in 1979 vond Mary Leakey (echtgenote van de bekende antropoloog Louis Leaky) in Laetoli, Tanzania in vulkanische as van ongeveer 3,6 miljoen jaar oud enkele voetafdrukken van 3 personen. Het bijzondere aan deze vondst is dat de afdrukken één op één overeenkomen met de afdrukken van uzelf of uw buurman op het zomerse strand van Zandvoort. De anatomie is exact gelijk aan die van de moderne mens.
Enfin, deze vondst werd keurig wetenschappelijk gedocumenteerd en gepubliceerd. De gevestigde wetenschap was er vervolgens als de kippen bij om een verklaring af te geven dat het de voetsporen van de Australopithecus betrof (een mensaapachtig schepsel waarvan men aanneemt dat hij zo’n 3 miljoen jaar geleden het Afrikaanse continent onveilig maakte). De verklaring sloeg nergens op, er zijn voetbeentjes van de Australopithecus gevonden die sterk afwijken van ons mensen. Een voetafdruk van dit wezen zou dus nooit overeen kunnen komen met de gevonden versies.
Behalve de voetbeentjes had de Australopithecus een grote teen zoals wij een duim hebben.
De meest voor de hand liggende verklaring dat de afdrukken misschien wel gewoon van ons, de moderne mens, zou kunnen zijn wordt echter door de wetenschap afgedaan als nonsens (2).

Vergeten kennis

De tunnel van EupalinosOngeveer 2.500 jaar geleden legde de Griekse architect Eupalinos een kilometerlange tunnel aan om het water vanaf de andere kant van de berg Kastron naar de stad Samos te leiden. De tunnelgravers begonnen aan weerszijden en kwamen elkaar keurig en precies halverwege tegen. Hoe Eupalinos kans zag om een waterplas in de berg te voorkomen blijft een raadsel, maar de tunnel had de juiste helling en het water stroomde er goed doorheen. Tot op de dag van vandaag is het een mysterie hoe Eupalinos de klus heeft geklaard. Tegenwoordig heeft men ingewikkelde computerberekeningen en high-tech apparatuur nodig om een dergelijk hoogstandje te evenaren.

Tot op de dag van vandaag speculeren wetenschappers en leken hoe men het ooit heeft kunnen klaargespelen om bijvoorbeeld de piramiden in Egypte te bouwen, de hoofden op Paaseiland of de tempelcomplexen in Zuid Amerika. Er zijn honderden hypotheses verschenen die uiteindelijk allemaal vastliepen op de narrige tegenargumenten van statistische rekenaars. “Als men maar voldoende tijd, geduld, vlijt en arbeidskracht inzet kan iedereen een piramide bouwen”. Wat dan nog overblijft, is de vraag hoe de ouden dan zo precies op de millimeter hebben kunnen werken. In plaats van naar de piramides te kijken is het wellicht interessanter om in de piramides te kijken, of meer specifiek naar de vondsten die men daar deed.

Trappiramide...

... via Google Earth:

Zo vond men in de trappiramide van Djoser (een farao die leefde omstreeks 2.650 v. Chr.) meer dan 30.000 stenen vaten. De geschatte ouderdom van dat vaatwerk ligt tussen de 2.650 en 4.000 v. Chr.) Tussen alle vazen bevinden er zich ook veel hoge vazen met een slanke lange hals en een brede welvende buik. De vazen zijn uit één steen gehouwen en de grootste grap is dat zowel de hals als de brede schouders van de vazen zijn uitgehold. Dat betekent dat men de beschikking moet hebben gehad over een apparaat dat dun genoeg was om door de hals te passen en sterk en groot genoeg moest zijn om de schouders en buik van de vaas uit te hollen. Tot op heden bestaat er geen instrument die een dergelijk klusje kan klaren (6).

Een ander staaltje van verbluffende technische know-how vond men in Gizeh waar de Egyptoloog Petrie zijn hersens brak over kommen van dioriet waarop kunstig hiërogliefen waren aangebracht.
Dioriet is letterlijk een keiharde steensoort maar ondanks het onvergeeflijke karakter van het materiaal hadden de oude Egyptenaren op de één of andere manier kans gezien er tekens in te kerven. Petrie schreef over zijn bevindingen:
“De hiërogliefen zijn ingekerfd met een zeer scherpe punt, ze zijn niet uitgeschraapt of geslepen, maar door het dioriet geploegd, met ruwe randjes langs de kerf. Aangezien de lijnen slechts 0.16 millimeter breed zijn moet de etspen harder zijn geweest dan kwarts en sterk genoeg om niet te versplinteren bij het gebruik van zo’n fijne snijkant, waarschijnlijk slechts 0.12 millimeter dik. De parallelle lijnen zijn op slechts 0.8 millimeter van elkaar gegraveerd.” (7)
Ondanks dat er in Egypte meer van dergelijke voorbeelden te vinden zijn waaruit blijkt dat de oude Egyptenaren over heel bijzondere kunde en kennis beschikte, gaan we verder met andere zaken.

Onlangs liet de Franse antropoloog Roberto Macchiarelli van de universiteit van Pointiers (Frankrijk) weten dat mensen uit de steentijd, net als wij, naar de tandarts gingen. De antropoloog vond de bewijzen voor deze vorm van antieke tandheelkunde in zeer oude begraafplaatsen in Pakistan. Zijn bevindingen werden onlangs gepubliceerd in het gerespecteerde British Journal of Nature. Het komt erop neer dat Macchiarelli in schedels, waarvan de oudheid gedateerd werden tussen 5500 en 7000 jaar v. Chr., perfect uitgeboorde kiezen en tanden had gevonden. Opvallend hierbij was de nauwkeurigheid waarmee men ooit eens te werk is gegaan en zelfs de achterste kiezen bleken perfect te zijn behandeld. Iets wat tegenwoordig nog best moeilijk is.
De bewijzen voor deze tandheelkundige behandelingen stroken niet met het populaire beeld wat wij hebben van de mensen uit die tijd. Kennelijk waren ze tot meer in staat dan wat potten bakken en elkaar met knuppels de hersens in te slaan. Opvallend is ook dat de specifieke en vooral doeltreffende tandheelkundige kennis in de loop der tijden weer verloren is gegaan om pas zo’n tweehonderd jaar geleden weer herontdekt te worden.

De kaart van Piri ReisTe weten komen wat we millennia geleden al wisten komt vaker voor dan je zou denken. De beroemdste voorbeelden zijn de inmiddels steeds meer geaccepteerde oude zeekaarten zoals die van Piri Reis, links te zien. Prof. Charles Hapgood (8), die antropologie en geschiedenis van de natuurwetenschappen doceerde aan het Keen State College in New Hampshire, publiceerde in 1966 zijn boek "Maps of the Ancient Sea Kings". In dit boek wist Hapgood aan de hand van oude zeekaarten aan te tonen dat de oorspronkelijke makers een zeer goed idee hadden van hoe de wereld er heeft uitgezien voordat Antartica onder sneeuw en ijs verdween.
Hapgood beschrijft hoe hij onder andere de Oronteus Finaeus kaart uit 1531 bestudeerd had.
De kaart van Oronteus FinaeusOp deze kaart, rechts te zien, was de vorm van Antarctica verbluffend goed in kaart gebracht in vergelijking met de huidige kaarten. De bergketens waren apart aangegeven en er liepen rivieren naar zee.
Verder naar het binnenland waren er geen rivieren of bergen meer afgebeeld.
Hapgood kwam tot de verklaring dat daar destijds waarschijnlijk wel ijs heeft gelegen.
Vervolgens ontdekte Hapgood dat de kaarten die hij bestudeerd had, waren samengesteld uit, of gebaseerd op, nog oudere kaarten. Hieruit concludeerde hij dat men lang geleden Antarctica had bezocht toen het continent (gedeeltelijk) ijsvrij was, anders had men het niet zo gedetailleerd (rivieren, vorm van het continent etc.) in kaart kunnen brengen.

Finaeus, of de oorspronkelijke maker van de kaart, was kennelijk bekend met de Rosszee.
De Rosszee staat namelijk heel gedetailleerd ingetekend op de kaart.
Hapgood ontdekte rivieren en inhammen die tegenwoordig allemaal door gletsjers worden bedekt. Men neemt aan dat een onbekende beschaving Antarctica in kaart heeft gebracht tijdens de langdurige ijsvrije tijd die rond 4.000 voor Christus abrupt eindigde.
Deze gedachte werd benadrukt door onderzoek naar de bodem van de Rosszee in 1949.
Het onderzoek wees uit dat er duidelijk verschillende lagen zijn, die de wisselende omstandigheden (eerst ijsvrij, daarna wel ijs) laten zien.

Maar er is meer. Hapgood rekende oude zeekaarten om naar onze huidige maatstaven.
De afwijkingen van geografische plaatsen wijken over het algemeen niet meer af dan 3 graden. Iedereen die zich in deze kaarten verdiept komt vanzelf tot de volgende conclusies;
De oorspronkelijke makers van de kaarten beschikten over een kennis die ver voor liep op die van de cartografen uit de 16de en 17de eeuw. De oorspronkelijke bronnen moeten in ieder geval erg oud zijn geweest, zo staat de (land) verbinding tussen Alaska en Siberie keurig ingetekend en de werkelijke kustlijn (ijsvrij dus) van Antartica wordt weergegeven. En dat terwijl volgens de geschiedenis boekjes Antartica vermoedelijk voor het eerst gezien werd in 1598 door Dirck Gerritz. Dulcert Portolano Kaart uit 1339Pas in 1675 ontdekt Antonio de la Roche South Georgia en na 1675 ontdekte men stukje bij beetje het zuidpool continent.
Hapgood zelf kwam tot de slotsom dat er in de oertijd een geavanceerde zeevarende beschaving moet hebben bestaan, die een hoge kennis had van de geografische lengte- en breedtegraden. De Europeanen hadden die formeel pas in de 18de eeuw, met de oprichting van het observatorium van Greenwich. Wat blijft is dat we op basis van deze kaarten veilig mogen aannemen dat de ontwikkeling van de mens meer een sinusachtige beweging beschrijft dan de veronderstelde stapsgewijs oplopende lijn. Al met al blijven de kaarten zoals die van Piri Reis uit 1513, Oronteus Finaeus uit 1531 en Dulcert Portolano Kaart, hierboven te zien, uit 1339 een steen des aanstoots voor de hoeders van de “veilige lijn der ontwikkeling van de mensch”.

Het zijn niet alleen de oude zeekaarten die ons de wenkbrauwen doen fronsen.
In maart 1998 ontdekten archeologen in Rome bij de ruïne van de villa van keizer Nero (Domus Aurea) een 2000 jaar oude fresco waarop het eerste grote stadsplan uit de oudheid op staat afgebeeld. Opvallend is dat het stadsplan nadrukkelijk niet Rome uitbeeld. Volgens leidinggevend archeoloog Eugenio La Rocca lijkt het nog het meest op Londen, maar dat is het niet. Grote gebouwen weerspiegelen zich in het water en er zijn stadsmuren, bruggen en theaters te herkennen. Het vreemdste is misschien wel het feit dat de afgebeelde stad vanuit vogelperspectief is weergegeven, alsof de tekenaar boven de stadstoren zweefde.  De grote vraag is of de kunstenaar een overmaat aan fantasie aan architectonische vaardigheden heeft gekoppeld of dat het een getrouwe kopie is van een nog veel ouder stadsplan dat al bestond?

Wie denkt dat de fresco bijzonder is zal helemaal verbluft staan bij de kaart die men vond in het graf van de Chinese aristocraat Ma Wang Dui (150 v.Chr.) De kaart, die dus meer dan 2000 jaar oud is, toont het gebied van Doaxin (provincie Hunan), de Xiao rivier en de omgeving van Nanhai (provincie Guangdong). De kaart is topografisch gezien helemaal correct en op een exacte schaal van 1:180.000. Maar het meest tot de fantasie sprekend is misschien wel de uitspraak van professor Wang Shiping van het historisch museum te Xian. Professor Shiping zei in 1996 over de kaart het volgende:”Als het niet zo ongeloofwaardig zou klinken zou men moeten aannemen dat een satellietbeeld als voorbeeld voor deze kaart gediend moet hebben. Stel je voor, een opname gemaakt vanuit de ruimte door een vreemde satelliet duizenden jaren geleden”(9).

AnomaliŽn van de kennis

Ondanks wat de schoolboekjes ons doen vermoeden beschikte men in een ver verleden over een verbazingwekkende kennis van zaken. Er zijn genoeg bewijzen en aanwijzingen om deze stelling te onderbouwen. Toch willen de meeste wetenschappers er niet aan. Zij bestempelen vreemde vondsten als anomaliën en verstoppen het in stoffige archieven. Op die manier blijft het veilige wereldbeeld van een keurige gestage evolutionaire lijn en hun reputatie onaangetast. Wat krijgen we te zien als we de stoffige archieven openen?

Laten we veilig beginnen met één van de recentste ontdekkingen. Onlangs vond men in China een bewerkt jade beeldje. Op zich niet zo bijzonder ware het niet dat het kleinood, met een geschatte ouderdom van minstens 5.000 jaar, een keurig boorgat had van 0.15 millimeter. Dat is dus dunner dan een haar op uw hoofd. Wie kon in die tijd zo’n keurig klein gaatje boren?

Dankzij Dr. Cremo en Dr. Thompson, de auteurs van het boek "Forbidden Archeology" (2) , krijgen we opeens een heel nieuwe kijk op de historie van de mens. In hun duizend pagina’s tellende boek nemen ze de lezer mee van anomalie tot anomalie. De auteurs en hun medewerkers hebben de informatie letterlijk uit de stoffige archieven van universiteiten en musea naar boven gebracht. Om u enig idee te geven wat er zoal in het boek te lezen valt neem ik in sneltrein vaart even mee:

1913, Afrika, Olduvai kloof. Dr. Hans Reck van de Universiteit van Berlijn ontdekt in lagen van zo’n 2 miljoen jaar oud het fossiel van een menselijk skelet. Het skelet vertoont alle anatomische kenmerken van de moderne mens. (Vergelijk dit met het bovenstaande verhaal van Mary Leakey over de 3 miljoen jaar oude voetsporen van een moderne mens.)

In 1922 vond men bij Lawn Ridge, Illinois (V.S) op een diepte van rond de 25 meter een muntvormig object. Het object vertoont op de buitenste rand tekens en heeft in het midden een afbeelding van twee mensachtige figuren.Volgens de cijfers van de Illinois State Geological Survey zou het een ouderdom van tussen de 200.000 en 400.000 jaar moeten hebben.

In Frankrijk, bij Saint-Jean de Livet werd in een kalklaag van 65 miljoen jaar oud een ovaalvormige metalen buis gevonden.

Wat te denken van een schoenafdruk (met hak en stiksel) uit het Cambrium (ruwweg zo’n 5 miljoen jaar geleden), gevonden in Antilope Springs, Utah (VS)?
En dan hebben we nog de spijker uit Schotland gedateerd uit het precambische tijdperk.
In Dorchester, Massachusettes (V.S.) werd in 1851 een precambisch stuk rots met springstof opgeblazen. Uit deze rots kwam een verfijnde metalen vaas tevoorschijn. Deze vondst brengt ons zo'n 600 miljoen jaar terug.

De oudste vondsten zijn aangetroffen in Zuid Afrika. Het gaat om perfect ronde objecten waarvan sommige drie parallelle groeven hebben rond het breedste gedeelte. De ouderdom van de ballen wordt geschat op maximaal 2,8 miljard jaar oud. De bollen zijn gevonden in een formatie van pyrofiliet, een mica-achtige mineraalsoort waarvan de ouderdom is geschat op 2,8 miljard jaar. De bollen zelf bestaan uit limoniet, een soort ijzererts, maar het is een erg ongebruikelijke soort limoniet omdat dit materiaal veel harder is. Zelfs met een stalen punt kan er niet in gekrast worden. Zuiver limoniet-erts is gewoonlijk erg zacht, dus dat maakt de bollen nog raadselachtiger. Deze wetenswaardigheden en bevindingen werden in 1982 onder andere onderschreven door professor Bisschoff, leraar geologie aan de universiteit van Potchefstroom (Zuid Afrika).

Tot zover even de beknopte greep uit de bevindingen van Cremo en Thompson die er een sardonisch genoegen in scheppen om de wetenschap met hun eigen vondsten om de oren te slaan. Het moge duidelijk zijn: vazen, buizen, munten of spijkers, het zijn allemaal zaken die volgens de gevestigde wetenschap niet thuis horen in het duistere verleden.
Toen het boek van Cremo en Thompson in 1993 verscheen was de wetenschappelijke wereld op z’n zachtst gezegd ‘ontdaan’. De auteurs werden persoonlijk aangevallen en hun argumentatie belachelijk gemaakt. Fouten bij de datering,’vervuilde’ vindplaatsen en misplaatste grappen van studenten waren de voornaamste tegenargumenten (over onderdrukking van kennis gesproken.) Cremo en Thompson lieten het er niet bij zitten en brachten een tweede boek uit onder de naam ‘Forbidden Archeology’s Impact’. In dat boek ontzenuwden de auteurs keurig en degelijk de soms wel heel flauwe tegenargumenten. Daarna werd het stil in de academische wereld. Negeren is kennelijk makkelijker dan accepteren of zelfs maar in welwillende overweging nemen.

Tot zover dit deel. Ik heb laten zien hoe machthebbers door de eeuwen heen opzettelijk oude kennis hebben vernietigd of aangepast en heb enkele van de vele anomalieën opgenoemd die pleiten voor de aanname dat er in een ver verleden een hoogstaande cultuur moet zijn geweest. In het volgende deel gaan we dieper in op de oude mondiaal gedeelde kennis en de boodschappen uit het verleden. En geloof me, het wordt allemaal nog veel vreemder.

Bronnen:

(1) Piet Vroon, gedragspsycholoog, Tranen van de krokodil. ISBN: 9026319770. 
(2) M.A. Cremo/R.L. Thompson, Forbidden Archeology ISDN 0892132949
(3) Giorgio de Santillana en Hertha von Dechend
Hamlet’s Mill, An essay investigating the origins of human knowledge and its transmission through myth. ISBN 0879232153
(4) J. Barhorst zie: De Mayakalenders en hun relatie met het magische jaar 2012 (Deel 1, deel 2 en deel 3)
(5) Geheime evangelie van Marcus: Laurence Gardner, De erfopvolgers van de Graal. (blz.87)
ISBN 90 5121 684X
(6) Graham Hancock, het ontstaan en einde van alles. ISBN 9043905976
(7) W.M. Flinders Petrie, The pyramids and temples of Gizeh.
(8) Charles Hapgood, Maps of the ancient sea kings,ISBN 0 932813 42 9
(9)  Kaart Ma Wang. Fiebag, Gruber en  Holbe Mystica.ISBN 3 8289 0804 7 (blz.823)

Redactionele bijsluiter:

De auteur van dit stuk kan voornamelijk gezien worden als verzamelaar, alle relevante informatie is afkomstig uit andere bronnen die hierboven worden genoemd. Omwille van leesbaarheid beperkte de auteur zich zoveel als mogelijk tot de eindconclusies, feiten en aanwijzingen, voor meer details wordt u verwezen naar de bronnen. De auteur van dit stuk put ook uit eigen werk dat eerder is verschenen op www.dossierx.nl in de periode 2002 tot en met 2005.

 
Auteur: Frank Barkel Aantal views: 72810
 
U kon wat met dit artikel? Geef de schrijver een biertje »
 

Reageren...

Je kunt op dit artikel reageren in het bijhorend blog »